Περιπατητική Εκδήλωση Παράδοσης Μονοπατιών στη Σύρο

Μια πολύ αξιόλογη κίνηση από την ομάδα εθελοντών ΕΛΙΞ, που διάνοιξαν μονοπάτια στη Σύρο. Διαβάστε την επιστολή του μέλος του Δ.Σ. κου Παπαδημητρίου και συμμετέχετε στην εκδήλωση. Οι kakobloggers χαιρετίζουν τέτοιου είδους ευαισθησίες, πόσο μάλλον όταν προέρχονται από εθελοντική εργασία.

Θέμα : Ανοιχτή Πρόσκληση στην Τοπική Κοινωνία της Σύρου, για συμμετοχή σε Περιπατητική Εκδήλωση Παράδοσης Μονοπατιών που ανοίχτηκαν, καθαρίστηκαν και σηματοδοτήθηκαν από τους εθελοντές της ΕΛΙΞ

Με μεγάλη ικανοποίηση σας ενημερώνουμε πως τα προγράμματα εθελοντικής εργασίας που οργανώνει η ΕΛΙΞ, με αντικείμενο τη διάνοιξη, καθαρισμό και σηματοδότηση μονοπατιών στο νησί σας, ολοκληρώνονται με μεγάλη επιτυχία. Το πρώτο πρόγραμμα στην περιοχή Αληθινής – Επισκοπειού έχει ήδη ολοκληρωθεί, ενώ το δεύτερο, στο Παπούρι (Άνω Σύρος) βρίσκεται σε εξέλιξη και ολοκληρώνεται την 1η Αυγούστου. Τα προγράμματα αυτά υλοποιούνται από την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σχεδιάστηκαν, οργανώθηκαν και υλοποιήθηκαν από την Οργάνωσή μας, και υποστηρίχθηκαν από το Δήμο Σύρου, τον Νεανικό Εκπαιδευτικό Όμιλο Σύρου και την Μητρόπολη Σύρου.

Με την ευκαιρία της ολοκλήρωσης των παραπάνω προγραμμάτων στην Σύρο, η Οργάνωσή μας διοργανώνει μια εκδήλωση πανηγυρικής / συμβολικής θα λέγαμε παράδοσης των μονοπατιών στην τοπική κοινωνία, στους ντόπιους δυνητικούς χρήστες.

Πιο συγκεκριμένα, το απόγευμα της 1ης Αυγούστου διοργανώνουμε μια εκδήλωση που θα περιλαμβάνει περπάτημα του μονοπατιού Αληθινής – Επισκοπειού (ξεκίνημα από την ταβέρνα του Βούλια), με μαζική συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων στην δράση φορέων αλλά και κάθε ενδιαφερόμενου πολίτη που τυχόν το επιθυμεί.

Η πεζοπορία θα αρχίσει στις 19.30 μ.μ. από την ταβέρνα του Βούλια στην Αληθινή, από ομάδες περιπατητών που θα σχηματίζονται αυθόρμητα και σύμφωνα με το ρυθμό του καθενός, οι οποίες θα διευκολύνονται ή θα συνοδεύονται από εθελοντές της ΕΛΙΞ ή τοπικούς εθελοντές. Η πεζοπορία θα ολοκληρωθεί στις 20.30 μ.μ. στον Προφήτη Ηλία στο Επισκοπειό. Εκεί και στον περίβολο της εκκλησίας θα συνεχιστεί η εκδήλωση με την παρουσίαση των προγραμμάτων, ομιλίες, κέρασμα, αναψυκτικά και ζωντανή μουσική από ντόπιους μουσικούς ή μουσικά σχήματα που θα έχουν προσκληθεί ή θα εκφραστούν αυθόρμητα..

Σε ό,τι αφορά το κέρασμα προτείνουμε να το αφήσουμε στην εθελοντική διάθεση του ντόπιου εθελοντικού δυναμικού που έχει αποδειχθεί πολύ ευρηματικό, πρόθυμο και ορεξάτο, όταν καλείται να συμβάλλει σε παρόμοιες εκδηλώσεις. Εμείς από την πλευρά μας θα προσπαθήσουμε να βρούμε χορηγούς για την κάλυψη των δαπανών προμήθειας αναψυκτικά και ποτών.

Η εκδήλωση αυτή θα δώσει μια προοπτική λειτουργικής επανένταξης των παραδοσιακών μονοπατιών της Σύρου στην καθημερινότητα των ντόπιων και εξοικείωσης με παλιές σχεδόν ξεχασμένες συνήθειες και χρήσεις.

Καλούμε όλους σε αυτήν την χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία αλλά πολύ ενθουσιασμό εκδήλωση, την οποία θεωρούμε πολύ σημαντική τόσο για τους εθελοντές όσο και για την τοπική κοινωνία. Είναι μια καλή ευκαιρία για να στηθεί ένα μικρό γλέντι, που τόσο πολύ το έχουμε ανάγκη αυτή τη δύσκολη και κρίσιμη για όλους περίοδο.

Με εκτίμηση,

Μιχάλης Παπαδημητρίου
Μέλος του ΔΣ της ΕΛΙΞ
και
Συντονιστής των Δράσεων στη Σύρο

Περισσότερα για την ΕΛΙΞ:
http://www.elix.org.gr/

Advertisements

Ιστορικό αρχείο Δήμου Άνω Σύρου και Μουσείο παραδοσιακών επαγγελμάτων

Πριν απο μια εβδομάδα οι kakobloggers βρέθηκαν στην Άνω Σύρο και παρακολούθησαν την παρουσίαση της επιστημονικής ομάδας του καθηγητή του Πανεπιστημίου Κρήτης,  κου Χρήστου Λούκου σχετικά με το ιστορικό αρχείο του πρώην Δήμου Άνω Σύρου. Η παρουσίαση είχε μεγάλο ενδιαφέρον και δικαιολογημένα τράβηξε το ενδιαφέρον δεκάδων πολιτών και επισκεπτών που κατέκλυσαν το χώρο. Ο κ. Λούκος με την ομάδα του έχουν καταγράψει και ταξινομήσει ένα ανεκτίμητης αξίας υλικό, που σίγουρα δεν θα ερχόταν στο φως χωρίς τη δική τους προσπάθεια. Από ότι είδαμε κατά τη διάρκεια της παρουσίασης, αλλά και από ότι μας δήλωσε το μέλος της ομάδας, η ιστορικός και φίλη Ελένη Παπαμακαρίου, πράγματι έχει γίνει τεράστιο έργο από τον καθηγητή και την ομάδα του, η οποία αριθμεί περίπου 15 άτομα. ‘Αξια αναφοράς και η ηλεκτρονική βάση δεδομένων που έχει δημιουργηθεί από την ομάδα και που διευκολύνει στην εύρεση εγγράφων και υλικού γενικότερα.

Μετά την παρουσίαση, είχαμε την ευκαιρία να επισκεφθούμε το ιστορικό αρχείο του Δήμου Άνω Σύρου και να έχουμε μια πληρέστερη εικόνα αυτού του πραγματικού θησαυρού. Το αρχείο φιλοξενείται σε ένα κλασικό «πανωχωρίτικο» σπίτι, όπου στο ισόγειο μπορεί ο επισκέπτης να θαυμάσει μια πολύ προσεκτικά στημένη έκθεση παραδοσιακών επαγγελμάτων. Εκεί, θα συναντήσει κανείς τα εργαλεία του μελισσουργού, του λούστρου, του αγρότη, τα σύνεργα του κουρέα και άλλα αντικείμενα, πολλά από τα οποία ανήκουν στον προηγούμενο αιώνα.

Ανεβαίνοντας στον πρώτο όροφο, ο επισκέπτης θα συναντήσει το ιστορικό αρχείο και μπορεί να θαυμάσει τεράστιας αξίας χειρόγραφα, επιστολές, πρακτικά του Δημοτικού Συμβουλίου, ακόμη και γραφομηχανές της εποχής εκείνης. Επειδή σε αυτές τις περιπτώσεις τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν αυτό που μπορεί να θαυμάσει κανείς, σας παραθέτουμε μερικές φωτογραφίες από το χώρο, όπως και την έκθεση τεκμηρίων όπως την έχει συντάξει η επιστημονική ομάδα του κ. Λούκου, στην οποία αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Προτρέπουμε τον αναγνώστη να επισκεφθεί το αρχείο του Δήμου Άνω Σύρου και την έκθεση παραδοσιακών επαγγελμάτων. Αξίζει την προσοχή σας και ο χώρος αλλά και το περιεχόμενο θα σας αποζημιώσει πλήρως.

Παρακάτω παρατίθενται τα ονόματα των ερευνητών/ερευνητριών και τα θέματα που παρουσίασαν:

Παναγιώτης Ανδριανόπουλος: Ετήσια έκθεση του δημάρχου Άνω Σύρου πρός τον νομάρχη Κυκλάδων του 1858.
Στέφανος Βαμιεδάκης:                   Οι αυτόχθονές Συριανοί που διέμεναν στην Κωνστανινούπολη μέσα απο ένα τεκμήριο του 1834.
Ελένη Παπαμακαρίου:                    Η διαχείριση των υδάτινών πόρων όπως προκύπτει απο το αρχειακό υλικό του Δήμου Άνω Σύρου (19οςκαι 20ος αιώνας.
Νίκος Λεωνιδάκης-Δημήτρης Κυπριωτάκης:  Όψεις της αγροτικής ζωής στην Άνω Σύροαπο τον 19ο αιώνα ως τα μέσα του 20ου αιώνα.
Αφροδίτη Κουκή:                              Η καθημερινή ζωή στο 19ο αιώνα και η προσέγγιση της λαικής τέχνης στο μεσοπόλεμο.
Μαρίζα Δαλεζίου:                              Περί φρυγανολογίας.

Φωτογραφίες:

Αλέξης Κοτσιφάκος: Ένα υπέροχο μουσικό ταξίδι μέσα από αναμνήσεις

Από την πρώτη στιγμή που γνώρισα τον Αλέξη, ως καθηγητής του τότε, κατάλαβα ότι πρόκειται για ένα ξεχωριστό παιδί. Χαρισματικό. Αν και μικρός τότε, έδειχνε μεγάλη αγάπη για το διάβασμα αλλά και για τη μουσική. Προερχόμενος από μια αξιοζήλευτα δεμένη οικογένεια, με μεγάλο μουσικό υπόβαθρο, ο Αλέξης εκτός από άριστος μαθητής, μελετούσε παράλληλα αρμονία, πιάνο, βιολί, κιθάρα, drums και βυζαντινή μουσική, ενώ έχτιζε σιγά σιγά και την χαρισματική φωνή του. Η λέξη «Άριστα» στα πτυχία του ήταν καθημερινότητα, είτε αυτά είχαν να κάνουν με το Δίπλωμα στο Βιολί και το Πτυχίο στην Αρμονία, είτε με το Προπτυχιακό και το Μεταπτυχιακό του στην Πληροφορική.

Εδώ και ένα χρόνο, ο Αλέξης έχει ανοίξει τα φτερά του στην Αμερική. Οι μεγάλες απαιτήσεις του διδακτορικού του στο Πανεπιστήμιο του Texas at Arlington, δεν τον εμπόδισαν να βρεθεί στην Ελλάδα για λίγο και να ηχογραφήσει με τη βοήθεια ενός άλλου χαρισματικού ανθρώπου και επιστήμονα, του αδελφού του Πρόδρομου, το πρώτο του CD σε studio (καθότι έχουν προηγηθεί 5 με home recordings!) με τίτλο «A journey through memories». Ο ίδιος το χαρακτηρίζει κατά κάποιο τρόπο «πειραματικό» και σίγουρα όχι εμπορικό. Εμείς, οι kakobloggers, που είχαμε την τύχη να το ακούσουμε, απλά υπέροχο. Η ζεστή φωνή του Αλέξη δένει με τις παλιές επιτυχίες που προσεκτικά ο ίδιος διάλεξε γιατί τον εκφράζουν και το αποτέλεσμα είναι απίστευτο. Ακούγοντάς το, απορείς. Πώς μπορεί αυτός ο άνθρωπος να συνδυάζει, αλλά και να προλαβαίνει να δίνει τόσο δυνατά διαπιστευτήρια σε ότι ασχοληθεί…

Το λιγότερο που μπορεί να κάνει το blog μας, για να «τιμήσει» έναν τόσο αξιόλογο άνθρωπο, είναι να φιλοξενήσει μερικά από τα κομμάτια του. Εμείς τον ευχαριστούμε που μας θυμάται, αν και τόσο μακριά και θα στηρίζουμε πάντα τις προσπάθειές του. Αν κάποιος θέλει περισσότερες λεπτομέρειες για τη μουσική δουλειά του, μπορεί να επικοινωνήσει μαζί του στο: alexblueslover@gmail.com

Ειδικά για το kakoblogger, o Αλέξης ανέβασε ένα σύνδεσμο με 5 τραγούδια  – δείγματα της δουλειάς του.  Κατεβάστε τα και ταξιδέψτε μαζί μας:

http://vlm1.uta.edu/~akotsif/A_Journey_Through_Memories-sample.zip

Να σημειωθεί ότι το CD δεν διατίθεται προς πώληση.

Μοτοεξόρμηση στην Τήνο

Τελικά οι Κυκλάδες είναι μια χούφτα διαμάντια, τα οποία λόγω των μικρών μεταξύ τους αποστάσεων, μπορεί εύκολα να ανακαλύψει κανείς. Δεν χρειάζεται και ιδιαίτερος εξοπλισμός.Όχημα – κατά προτίμηση μοτοσικλέτα – καλή διάθεση, ένας καλός χάρτης, νερό και φωτογραφική. Και η περιπέτεια είναι μπροστά σου.

Πολλοί ακούγοντας το όνομα, σκέφτονται τη Μεγαλόχαρη. Είναι όμως έτσι; Μάλλον όχι. Η ημερήσια εξόρμηση των kakobloggers στην Τήνο ξεσκέπασε ένα κυκλαδίτικο νησί, που έχει πολλές ομορφιές να δείξει, πέρα από το προσκύνημα στην Παναγία.Το ταξίδι είχε όντως πρώτο σταθμό την Παναγία, καθότι βρίσκεται στο δρόμο για τον περιφερειακό. Μεγαλόπρεπο κτίσμα, φορτωμένο εντός από τάματα πιστών. Αν σκοπεύει κανείς να διανυκτερεύσει στην Τήνο, καλό θα είναι να την επισκεφθεί μετά τις 4 το απόγευμα, όπου τα πλοία προς Ραφήνα και Πειραιά έχουν μαζέψει τους ημερήσιους προσκυνητές και έχουν αφήσει το νησί σε μια απότομη μοναξιά. Διαφορετικά, ας μην περιμένει ιδιαίτερη κατάνυξη. Η ουρά στην είσοδο δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο…Μια ματιά στον ισόγειο χώρο αξίζει τον κόπο. Ένα μικρό δωμάτιο φιλοξενεί μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του νησιού. Μια μικρογραφία του καταδρομικού «Έλλη» και ένα κομμάτι από το θραύσμα της τορπίλης (φωτό) που βύθισε το πλοίο μέσα στο λιμάνι της Τήνου στις 15 Αυγούστου 1940, τραβούν το βλέμμα του επισκέπτη.

Έξοδος στον περιφερειακό και πρώτη επαφή με…τον απίστευτο αέρα που κατεβαίνει από το Εξώμβουργο, το υψηλότερο σημείο του νησιού. Ο Όλυμπος των Κυκλάδων στέκεται αγέρωχα μπροστά μας, επιβλητικός. Πέρασμα από τα γραφικά «Δυό Χωριά» και στροφή προς την πανέμορφη βοτσαλωτή παραλία της Λυχναφτιάς. Πεντακάθαρα νερά, η ζελατίνα του κράνους σηκώνεται, τα μάτια γεμίζουν Αιγαίο.

Πίσω πάλι. Προορισμός ο Βωλάξ, ένα χωριό που το έσκασε από κάποιο Γουέστερν φιλμ για να σκαρφαλώσει στα εσώψυχα της Τήνου. Παράξενοι βράχοι, εντελώς διαφορετικό τοπίο από το υπόλοιπο του νησιού, άγρια ομορφιά. Το σούρουπο εδώ πρέπει να είναι μαγεία. Δεν υπάρχει όμως πολύς χρόνος, η εκδρομή είναι ημερήσια. Πίσω στον περιφερειακό και στη μάχη με τον…αέρα αλλά και το κρύο! Κι όμως, τέλος Ιουλίου, μέρα μεσημέρι και το ταπεινό πέρασμα με μοτοσικλέτα από τους πρόποδες του Εξώμβουργου απαιτεί μπουφάν! Η άσφαλτος αλλάζει  χρώματα από τις σκιές των σύννεφων που τρέχουν δαιμονισμένα και που νιώθω να αγγίζω πια έχοντας φτάσει στο ψηλότερο σημείο του νησιού.

Κατηφορίζω. Η Suzuki μου ξεκουράζεται και αυτή στο δρόμο για Κολυμπήθρες. Πανέμορφη «διπλή» παραλία. Μια για τους επίδοξους surfers και μια οργανωμένη για χαλάρωση. Στην άκρη της πρώτης το νερό μπαίνει προς τα μέσα και οι πάπιες το εκτιμούν αυτό ανάλογα (φωτό).

Επόμενος σταθμός μετά από αρκετά χιλιόμετρα και έχοντας συναντήσει μερικούς από τους ονομαστούς περιστεριώνες του νησιού ο Πάνορμος. Εντυπωσιακό το γεγονός ότι κάποιοι μεγάλοι περιστεριώνες είναι κατοικίες! Αξίζουν συγχαρητήρια στους ντόπιους που κρατάνε μεταξύ άλλων και αυτή την παράδοση. Το λιμανάκι του Πάνορμου, πάλι δίνει διαφορετικές νότες στην παρτιτούρα του νησιού. Κάτι από Νάουσα, λίγο από Άνδρο, όπως και νάχει, αξίζει μια στάση για καφέ ή φαγητό στα παραλιακά ταβερνάκια. Αν είναι ώρα για θάλασσα, προχωρήστε λίγο ακόμη προς τα δεξιά του όρμου. Η παραλία Ρόχαρη θα σας αποζημιώσει πλήρως και εκτός από τα πεντακάθαρα νερά της, θα σας προσφέρει τη σκιά από τα αλμυρίκια της.

Αρχίζει η επιστροφή προς τη «Χώρα» περνώντας πρώτα από τον Πύργο, ένα χωριό όπου μια άλλη Τηνιακή παράδοση, αυτή της μαρμαροτεχνίας, κυριαρχεί. Υπάρχει και η ανάλογη «σχολή Καλών Τεχνών». Αξίζει μια στάση στο καφενεδάκι στο κέντρο το χωριού, κάτω από τον ίσκιο του δέντρου και ανάμεσα στους ντόπιους. Φεύγοντας από Πύργο θα συναντήσουμε τα Υστέρνια και χαζεύοντας προς τη θάλασσα, βλέπει κανείς τον όρμο Υστερνίων. Αν έχετε χρόνο, κατεβείτε μέχρι εκεί. Τα ταβερνάκια και το γαλάζιο με τη Σύρο απέναντι είναι σημαντικός λόγος. Ακόμη 20 χιλιόμετρα περίπου για το λιμάνι, αλλά θα στρίψουμε λίγο πριν στα Κιόνια για να δούμε την όμορφη παραλία δεξιά και τον αρχαιολογικό χώρο αριστερά. Δεν βρίσκεις και πολλά μέρη στον κόσμο να σου προσφέρουν και τα δύο τόσο κοντά… Ο αρχαιολογικός χώρος του αρχαίου ναού είναι αφιερωμένος στον Ποσειδώνα και τη γυναίκα του, την Αμφιτρίτη. Η παράδοση λέει πως στην αρχαιότητα η Τήνος ήταν γεμάτη από φίδια, γι’ αυτό ονομαζόταν Οφιούσα. Από αυτά την απάλλαξε ο Ποσειδώνας, και οι αρχαίοι Τηνιακοί έχτισαν, ευχαριστώντας τον, αυτόν τον ναό αφιερωμένο στο θεό της θάλασσας.

Η ημερήσια εκδρομή στο νησί τελειώνει με μια επιβράβευση ενός παγωμένου καφέ (και τσιγάρου) στο νέο Λιμάνι. Είναι πράγματι περίεργο το πόσο εύκολα μπορούμε να γεμίσουμε τη ζωή μας εικόνες. Η Τήνος μας άρεσε. Εναλλαγή τοπίου, φυσικές ομορφιές, παραλία και βουνό, περιστεριώνες, εκκλησάκια στη μέση του πουθενά, όπως ο Άη Γιάννης ο κολυμβητής στο δρόμο για Λυχναφτιά, 46 χωριά (!) που περιμένουν υπομονετικά τον «άλλο» επισκέπτη που αρνείται τη νύχτα της Μυκόνου και ψάχνει τις αληθινές Κυκλάδες. Μια μέρα στο νησί δεν φτάνει, άλλωστε όπως θα διαβάσει ο γνώστης του νησιού, κάποια μέρη δεν προλάβαμε να τα δούμε (Αη Γιάννης Πόρτο, Λιβάδα, Πλατύ Γιαλός). Όμως πήραμε μια ζωντανή γεύση από το νησί. Μέχρι την επόμενη εξόρμηση. Εκεί και αλλού.

Φωτογραφίες:

Ανησυχία για τα αυτοάνοσα νοσήματα

Γράφω αυτό το άρθρο θέλοντας να εκθέσω μια προσωπική παρατήρηση και ανησυχία. Το θέμα του έχει να κάνει με τα αυτοάνοσα νοσήματα.
Χαρακτηριστικό της κατηγορίας αυτής είναι ότι το ανοσοποιητικό σύστημα ενός οργανισμού διαβάζει ως εχθρικά τα φυσιολογικά κύτταρα ή όργανα του ίδιου του οργανισμού και τους επιτίθεται. Δημιουργεί ο ίδιος μία πάθηση. Τα νοσήματα αυτά ανάλογα με το είδος τους προσβάλλουν το αίμα, το νευρικό σύστημα, το μυοσκελετικό σύστημα, το δέρμα κλπ. Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες σε σχετικές ιστοσελίδες.
Ένα από τα δερματολογικά αυτοάνοσα νοσήματα είναι η λεύκη. Εκδηλώνεται με την εμφάνιση λευκών κηλίδων στο δέρμα που οφείλονται στο ότι τα κύτταρα που παράγουν μελανίνη σταματούν τη λειτουργία τους. Οι κηλίδες είναι εμφανείς.
Χρησιμοποιώ μέσα μαζικής μεταφοράς συχνά και το τελευταίο διάστημα πρόσεξα αρκετούς συνεπιβάτες μου να έχουν το νόσημα αυτό. Σκέφτηκα πως και άλλοι συνεπιβάτες θα έχουν ίσως νοσήματα τα οποία δεν είναι απαραίτητα ορατά. Αν αυξήθηκε ο αριθμός των ατόμων που πάσχουν από λεύκη, τότε θα έχει αυξηθεί και ο αριθμός των ατόμων που πάσχουν από άλλα αυτοάνοσα. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο  βρήκα ιστοσελίδες που έκαναν αναφορά σε κατακόρυφη αύξηση των αυτοάνοσων νοσημάτων. Σύμφωνα με τα όσα δηλώνονται στατιστικά, 1 στους 10 Ευρωπαίους πάσχουν από τέτοια νοσήματα ενώ στην Αμερική 1 στους 5.
Αν τα αίτιά τους οφείλονται κατά ένα ποσοστό σε κληρονομικότητα, στο ακατάλληλο περιβάλλον και την κακή ποιότητα διατροφής, νομίζω δικαιολογημένα δημιουργούνται τα ερωτήματα: «Τί τρώμε; Τί πίνουμε; Τί ανασαίνουμε;». Τί πίνω και τί τρώω περίπου μπορώ να το καταλάβω μέσω της γεύσης και της γευστικής εμπειρίας. Λαχανικά, φρούτα, που αν είναι βιολογικά στερούνται σε γεύστικότητα και σε βιταμίνες υποθέτω, αν δεν είναι βιολογικά (άρα με φυτοφάρμακα) έχουν μια γεύση που θυμίζει κάτι… Για το νερό, θα άξιζε κάποιος να του έκανε ανάλυση. Τί ανασαίνω; Κάτι ξέρω. Ή μήπως όχι;
Δεν ξέρω. Αγαπώ τον ουρανό και ζώντας στην πόλη έχω ανάγκη να κοιτάξω ψηλά για να δραπετεύσει η όρασή μου. Συχνά κι αυτόν δεν τον αναγνωρίζω.
Στην πορεία της αναζήτησης είδα αυτό το βίντεο. Αν και η προφορά της αμερικανικής γλώσσας με παραπέμπει σε σειρές που σου υποδεικνύουν το πότε θα γελάσεις ή τί είναι «sexy», εδώ δεν με απασχόλησε ο τρόπος αλλά το τί λέγεται. Σκέφτομαι πως ίσως είναι μία από τις πολύ καλά συντονισμένες πλύσεις εγκεφάλου που συνηθίζουν να κάνουν στον κόσμο. Ειλικρινά όμως όταν κοιτώ γύρω μου, όλα αυτά παραείναι συμβατά με την πραγματικότητα.

Σχετικό video:
http://www.youtube.com/watch?v=jMUKLE1WsgI&feature=youtu.be

1ο Διήμερο Φεστιβάλ Ακορντεόν στην Ποσειδωνία Σύρου 21-22 Ιουλίου 2012

Οι Πολιτιστικοί σύλλογοι «ο Φοίνικας Σύρου» και «ο Ποσειδών», στα πλαίσια των πολιτιστικών εκδηλώσεων του Δήμου Σύρου – Ερμούπολης, διοργανώνουν το 1ο διήμερο φεστιβάλ ακορντεόν στην Ποσειδωνία (έπαυλη Τσιροπινά), στις 21 και 22 Ιουλίου, με στόχο την ανάδειξη του ακορντεόν και την γνωριμία των οργανοπαικτών της Σύρου και κατ’  επέκταση των Κυκλάδων.

Το φεστιβάλ περιλαμβάνει συναυλίες, χορό, σεμιναριακά μαθήματα για αρχάριους και προχωρημένους από τον ακορντεονίστα, δεξιοτέχνη Ηρακλή Βαβάτσικα, γνωριμία – εκπαίδευση στα τεχνικά μέρη του οργάνου από τον ακορνεονίστα – συντηρητή Παναγιώτη Ζαφειρίου και έκθεση φωτογραφίας
Συμμετέχουν:
-Το μουσικό και χορευτικό τμήμα των συλλόγων
-Ο Ηρακλής Βαβάτσικας και η Άρτεμις Βαβάτσικα (ακορντεόν, μπαγιαν μπαντονεόν)
-Μουσικό σύνολο από επαγγελματίες και ερασιτέχνες ακορντεονίστες της Σύρου

Θα ακουστούν κομμάτια από το ευρύτερο ρεπερτόριο για ακορντεόν (έργα κλασικών συθετών, ελλήνικά τραγούδια του παραδοσιακού, λαϊκού και έντεχνου ρεπερτορίου, τάγκο, γαλλικά τραγούδια, μουσική από τον κινηματογράφο κλπ)

Τον συντονισμό της εκδήλωσης και τη μουσική επιμέλεια την έχει η μουσικός Ελπίδα Ρηγούτσου.
Την εβδομάδα που προηγείται του φεστιβαλ θα υπάρχει δυνατότητα συντήρησης – επισκευής ακορντεόν από τον Π. Ζαφειρίου.
Για περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής στο τηλέφωνο 69373.101.55 κα Ελπίδα Ρηγούτσου

Σάββατο 21 Ιουλίου ώρα 21:30
Συναυλία από:
-Το μουσικό τμήμα των συλλόγων
-Ηρακλής Βαβάτσικας και Άρτεμις Βαβάτσικα (ακορντεόν, μπαγιαν μπαντονεόν)
Πλαισιώνει το χορευτικό τμήμα των συλλόγων με tango
Κυριακή 22 Ιουλίου ώρα 21:30
Συναυλία από:
-Μουσικό σύνολο από επαγγελματίες και ερασιτέχνες ακορντεονίστες της Σύρου
-Κλείσιμο Φεστιβάλ με όλους τους ακορντεονίστες, μικρούς και μεγάλους σε ένα μουσικό «πάντρεμα».
πηγή syrosagenda.gr

Η Ελλάδα από ψηλά

Το τελευταίο διάστημα κυκλοφορεί στο διαδίκτυο ένα πολύ όμορφο βίντεο με λήψεις από ελικόπτερο από πολλά μέρη της Ελλάδας σε υψηλή ποιότητα εικόνας και με πολύ ορθά επιλεγμένη μουσική επένδυση. Βλέποντάς το κανείς δεν μπορεί παρά να θαυμάσει αυτή την υπέροχη πραγματικά χώρα. Συνδυασμός θάλασσας, βουνού, άγριας και ήρεμης φύσης, παραδόσεων και πηγαίου χαμόγελου.

Από την άλλη, ταυτόχρονα, υποσυνείδητα ίσως, έρχονται στο μυαλό και άλλα. Η κατάσταση που βιώνει αυτός ο λαός εδώ και δύο χρόνια, προϊόν κακής διαχείρισης άλλων, έχει αναγκάσει τον κάτοικο αυτού του παράδεισου να μην μπορεί , να μην έχει τη διάθεση πια, να χαρεί αυτή την ευλογημένη γωνιά γης. Πίεση από την Ευρώπη, οικονομικά προβλήματα, ύφεση, έχουν αντικαταστήσει τον ήλιο, την αλμύρα στο πρόσωπο, το γέλιο και τη διασκέδαση που πάντα μας χαρακτήριζαν με σκυθρωπές, απορημένες, αγανακτισμένες εκφράσεις.

Κι όμως πρέπει να μείνουμε εδώ, να παλέψουμε, να γυρίσουμε πάλι τον τροχό και να ανεβούμε. Έχουμε περάσει και πιο δύσκολες στιγμές και τα καταφέραμε. Τώρα γιατί όχι; Η Ελλάδα είναι ένα πανάκριβο και προκλητικά όμορφο φιλέτο. Οφείλει λοιπόν, όσο επιθυμητή και να είναι από κάποιους, να παραμείνει στα χέρια αυτών που την κατοικούν. Με κάθε τρόπο, πρέπει να «θυμηθούμε» πως είμαστε Έλληνες, πως οι Δελφοί, η Ακρόπολη και η Κνωσός ζουν ακόμη και πως είναι αλλιώς να είσαι Έλληνας.

Σχετικό video:

https://www.youtube.com/watch?v=GZeQjbmqX_w&feature=player_embedded

Και ένα σχόλιο της φίλης του blog Νατάσας Ρ. για τον τουρισμό στη χώρα μας:

ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ-ΕΛΛΑΔΑ : 0- 1

Τον τελευταίο καιρό  κατακλυζόμαστε από πρωτοσέλιδα τύπου..
«Ο τουρισμός της Ελλάδας αργοσβήνει»
«Συναγερμός για τον τουρισμό»
«Απώλειες ρεκόρ καταγράφει ο ελληνικός τουρισμός»
Ένα όμως μου έκανε πραγματικά εντύπωση:
«Ποιός τουρίστας θα έρθει σε μια χώρα που δεν ξέρει τι θα βρει;»-υπονοώντας πάντα την πολιτική κατάσταση.
Και θα ρωτήσω:
«Ποιός τουρίστας που έχει έρθει σ’ αυτή τη χώρα, έζησε αυτό που βρήκε;»
Ελάχιστοι. Και όχι γιατί δεν εκτιμούν το ωραίο ή δεν αποδέχονται το διαφορετικό. Απλά δεν μπορούν. Δεν μπορούν να εκτιμήσουν έναν τόπο εσωστρεφή, με πνεύμα αψύ και χωρίς φλυαρία. Έναν τόπο με χίλια βράχια και χίλιες θάλασσες.
Μπορεί ο τουρισμός να αργοσβήνει, ο πολιτισμός απ’ την άλλη πεθαίνει όταν κάποιοι περαστικοί, βιαστικοί άνθρωποι έρχονται και ακυρώνουν τον τόπο που δεν μπορούν να απολαύσουν ούτε ως τουρίστες του χθες, αλλά ούτε και να οικειοποιηθούν ως αποικιοκράτες του αύριο. Τέτοιες σκέψεις έκανα χθες το βραδάκι προσπαθώντας να ισορροπήσω πάνω στα βράχια στην άκρη της παραλίας. Ευτυχώς κανείς δεν είχε ακόμα την ιδέα ν’ ανοίξει δρόμο σ’ αυτό το σημείο κι έτσι μπορώ να το απολαμβάνω ξυπόλυτη. Νερό βράχια και δυο τρία αρμυρίκια που ο βοριάς τ’αναγκάζει να προσκυνούν το κύμα. Ανακαλύπτω ένα μαδέρι που παριστάνει το παγκάκι και κάθομαι. Σε λίγο νυχτώνει αλλά η θάλασσα επιμένει να κρατάει τα χρώματα του ήλιου. Ο αέρας φέρνει από μακριά ήχους, μουσική. Ακούγεται «η πριγκηπέσα». Κοιτάζω λίγο πιο πέρα. «Τι έγινε; Σκάσαν μύτη  από τώρα οι τουρίστες; » Ζευγάρι ψηλόλιγνων ξανθών, βυθισμένοι ο καθένας στο βιβλίο του. Με πλάτη στο ηλιοβασίλεμα, πλάτη στη θάλασσα.
Ο τουρισμός της Ελλάδας αργοσβήνει, γιατί ο τόπος είναι η αντανάκλαση του εσωτερικού μας τοπίου.

Ν.Ρ.