Μοτοεξόρμηση στην Τήνο

Τελικά οι Κυκλάδες είναι μια χούφτα διαμάντια, τα οποία λόγω των μικρών μεταξύ τους αποστάσεων, μπορεί εύκολα να ανακαλύψει κανείς. Δεν χρειάζεται και ιδιαίτερος εξοπλισμός.Όχημα – κατά προτίμηση μοτοσικλέτα – καλή διάθεση, ένας καλός χάρτης, νερό και φωτογραφική. Και η περιπέτεια είναι μπροστά σου.

Πολλοί ακούγοντας το όνομα, σκέφτονται τη Μεγαλόχαρη. Είναι όμως έτσι; Μάλλον όχι. Η ημερήσια εξόρμηση των kakobloggers στην Τήνο ξεσκέπασε ένα κυκλαδίτικο νησί, που έχει πολλές ομορφιές να δείξει, πέρα από το προσκύνημα στην Παναγία.Το ταξίδι είχε όντως πρώτο σταθμό την Παναγία, καθότι βρίσκεται στο δρόμο για τον περιφερειακό. Μεγαλόπρεπο κτίσμα, φορτωμένο εντός από τάματα πιστών. Αν σκοπεύει κανείς να διανυκτερεύσει στην Τήνο, καλό θα είναι να την επισκεφθεί μετά τις 4 το απόγευμα, όπου τα πλοία προς Ραφήνα και Πειραιά έχουν μαζέψει τους ημερήσιους προσκυνητές και έχουν αφήσει το νησί σε μια απότομη μοναξιά. Διαφορετικά, ας μην περιμένει ιδιαίτερη κατάνυξη. Η ουρά στην είσοδο δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο…Μια ματιά στον ισόγειο χώρο αξίζει τον κόπο. Ένα μικρό δωμάτιο φιλοξενεί μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του νησιού. Μια μικρογραφία του καταδρομικού «Έλλη» και ένα κομμάτι από το θραύσμα της τορπίλης (φωτό) που βύθισε το πλοίο μέσα στο λιμάνι της Τήνου στις 15 Αυγούστου 1940, τραβούν το βλέμμα του επισκέπτη.

Έξοδος στον περιφερειακό και πρώτη επαφή με…τον απίστευτο αέρα που κατεβαίνει από το Εξώμβουργο, το υψηλότερο σημείο του νησιού. Ο Όλυμπος των Κυκλάδων στέκεται αγέρωχα μπροστά μας, επιβλητικός. Πέρασμα από τα γραφικά «Δυό Χωριά» και στροφή προς την πανέμορφη βοτσαλωτή παραλία της Λυχναφτιάς. Πεντακάθαρα νερά, η ζελατίνα του κράνους σηκώνεται, τα μάτια γεμίζουν Αιγαίο.

Πίσω πάλι. Προορισμός ο Βωλάξ, ένα χωριό που το έσκασε από κάποιο Γουέστερν φιλμ για να σκαρφαλώσει στα εσώψυχα της Τήνου. Παράξενοι βράχοι, εντελώς διαφορετικό τοπίο από το υπόλοιπο του νησιού, άγρια ομορφιά. Το σούρουπο εδώ πρέπει να είναι μαγεία. Δεν υπάρχει όμως πολύς χρόνος, η εκδρομή είναι ημερήσια. Πίσω στον περιφερειακό και στη μάχη με τον…αέρα αλλά και το κρύο! Κι όμως, τέλος Ιουλίου, μέρα μεσημέρι και το ταπεινό πέρασμα με μοτοσικλέτα από τους πρόποδες του Εξώμβουργου απαιτεί μπουφάν! Η άσφαλτος αλλάζει  χρώματα από τις σκιές των σύννεφων που τρέχουν δαιμονισμένα και που νιώθω να αγγίζω πια έχοντας φτάσει στο ψηλότερο σημείο του νησιού.

Κατηφορίζω. Η Suzuki μου ξεκουράζεται και αυτή στο δρόμο για Κολυμπήθρες. Πανέμορφη «διπλή» παραλία. Μια για τους επίδοξους surfers και μια οργανωμένη για χαλάρωση. Στην άκρη της πρώτης το νερό μπαίνει προς τα μέσα και οι πάπιες το εκτιμούν αυτό ανάλογα (φωτό).

Επόμενος σταθμός μετά από αρκετά χιλιόμετρα και έχοντας συναντήσει μερικούς από τους ονομαστούς περιστεριώνες του νησιού ο Πάνορμος. Εντυπωσιακό το γεγονός ότι κάποιοι μεγάλοι περιστεριώνες είναι κατοικίες! Αξίζουν συγχαρητήρια στους ντόπιους που κρατάνε μεταξύ άλλων και αυτή την παράδοση. Το λιμανάκι του Πάνορμου, πάλι δίνει διαφορετικές νότες στην παρτιτούρα του νησιού. Κάτι από Νάουσα, λίγο από Άνδρο, όπως και νάχει, αξίζει μια στάση για καφέ ή φαγητό στα παραλιακά ταβερνάκια. Αν είναι ώρα για θάλασσα, προχωρήστε λίγο ακόμη προς τα δεξιά του όρμου. Η παραλία Ρόχαρη θα σας αποζημιώσει πλήρως και εκτός από τα πεντακάθαρα νερά της, θα σας προσφέρει τη σκιά από τα αλμυρίκια της.

Αρχίζει η επιστροφή προς τη «Χώρα» περνώντας πρώτα από τον Πύργο, ένα χωριό όπου μια άλλη Τηνιακή παράδοση, αυτή της μαρμαροτεχνίας, κυριαρχεί. Υπάρχει και η ανάλογη «σχολή Καλών Τεχνών». Αξίζει μια στάση στο καφενεδάκι στο κέντρο το χωριού, κάτω από τον ίσκιο του δέντρου και ανάμεσα στους ντόπιους. Φεύγοντας από Πύργο θα συναντήσουμε τα Υστέρνια και χαζεύοντας προς τη θάλασσα, βλέπει κανείς τον όρμο Υστερνίων. Αν έχετε χρόνο, κατεβείτε μέχρι εκεί. Τα ταβερνάκια και το γαλάζιο με τη Σύρο απέναντι είναι σημαντικός λόγος. Ακόμη 20 χιλιόμετρα περίπου για το λιμάνι, αλλά θα στρίψουμε λίγο πριν στα Κιόνια για να δούμε την όμορφη παραλία δεξιά και τον αρχαιολογικό χώρο αριστερά. Δεν βρίσκεις και πολλά μέρη στον κόσμο να σου προσφέρουν και τα δύο τόσο κοντά… Ο αρχαιολογικός χώρος του αρχαίου ναού είναι αφιερωμένος στον Ποσειδώνα και τη γυναίκα του, την Αμφιτρίτη. Η παράδοση λέει πως στην αρχαιότητα η Τήνος ήταν γεμάτη από φίδια, γι’ αυτό ονομαζόταν Οφιούσα. Από αυτά την απάλλαξε ο Ποσειδώνας, και οι αρχαίοι Τηνιακοί έχτισαν, ευχαριστώντας τον, αυτόν τον ναό αφιερωμένο στο θεό της θάλασσας.

Η ημερήσια εκδρομή στο νησί τελειώνει με μια επιβράβευση ενός παγωμένου καφέ (και τσιγάρου) στο νέο Λιμάνι. Είναι πράγματι περίεργο το πόσο εύκολα μπορούμε να γεμίσουμε τη ζωή μας εικόνες. Η Τήνος μας άρεσε. Εναλλαγή τοπίου, φυσικές ομορφιές, παραλία και βουνό, περιστεριώνες, εκκλησάκια στη μέση του πουθενά, όπως ο Άη Γιάννης ο κολυμβητής στο δρόμο για Λυχναφτιά, 46 χωριά (!) που περιμένουν υπομονετικά τον «άλλο» επισκέπτη που αρνείται τη νύχτα της Μυκόνου και ψάχνει τις αληθινές Κυκλάδες. Μια μέρα στο νησί δεν φτάνει, άλλωστε όπως θα διαβάσει ο γνώστης του νησιού, κάποια μέρη δεν προλάβαμε να τα δούμε (Αη Γιάννης Πόρτο, Λιβάδα, Πλατύ Γιαλός). Όμως πήραμε μια ζωντανή γεύση από το νησί. Μέχρι την επόμενη εξόρμηση. Εκεί και αλλού.

Φωτογραφίες:

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s