Βίντεο από την παρουσίαση της πρώτης δισκογραφικής δουλειάς Μάρκου και Γιώργου Κωνσταντάκη

Ο Μάρκος και ο Γιώργος Κωνσταντάκης, με αφορμή την έκδοση της πρώτης τους δισκογραφικής δουλειάς, απο το Δισκοπωλείο ΑΕΡΑΚΗΣ-Μουσικές εκδόσεις «ΣΕΙΣΤΡΟΝ», παρουσίασαν στις αρχές καλοκαιριού στο Κέντρο ΚΡΗΤΗ  το νέο τους δίσκο «Τση σκέψης μου τα λούλουδα». Ο Μάρκος ευγενικά μας παραχώρησε δύο βιντεάκια από την παρουσιάση αυτή.

Κοντυλιές:

http://www.youtube.com/watch?v=7moQeFqqAXU

Συρτά:

http://www.youtube.com/watch?v=_h2iORijiJk

Στο νέο δίσκο συμμετέχουν φιλικά στο τραγούδι:
Αλεφαντινός Μιχάλης, Αγγελιδάκης Χρήστος, Βερεράκης Δημήτρης, Κώτη Μαρία, Κακλής Γιάννης, Σαριδάκης Πέτρος, Σκανδαλάκης Στέλιος, Σκορδαλός Γιώργος.

Σχόλιο του blog: Ο Μάρκος και ο Γιώργος εδώ και χρόνια δουλεύουν ακατάπαυστα πάνω στην Κρητική μουσική αλλά και γενικότερα, προσπαθώντας μέσα από τη δουλειά τους να συνεχίσουν την παράδοση του νησιού. Οι kakobloggers εύχονται ολόψυχα Καλή Επιτυχία στην προσπάθεια των δύο Κρητικών φίλων και τη στηρίζουν. Όλος ο δίσκος μας άρεσε πάρα πολύ και ξεχωρίσαμε ένα πραγματικά ιδαίτερο τραγούδι:

Ερωτόκριτος, συρτό, Κωνσταντάκης – Κώτη

 

Advertisements

Μοτοεξόρμηση: Χαλκίδα

Βρίσκεται πολύ κοντά. Μάλιστα σε ώρες και μέρες αιχμής της Αθήνας είναι πολύ πιο εύκολο από την Κηφισιά ή το Νέο Ηράκλειο να πας εκεί για καφέ, παρά να κατέβεις Πειραιά. Ειδικά με μοτοσικλέτα είναι μια πολύ όμορφη βόλτα, ότι πρέπει για να ξεμουδιάσει ο αναβάτης και να «αδειάσει»  η μοτό από το μπούκωμα της Πατησίων. Τα 80 περίπου χιλιόμετρα Εθνικής οδού χωρίς πολλές στροφές είναι ότι πρέπει.

Η πόλη έχει πολλά να προσφέρει, όσο και οι κοντινές «εξοχές» της.  Σε μιάμιση μέρα παραμονής, εννοείται πως δεν τα προλάβαμε όλα, πήραμε όμως μια γεύση από την πρωτεύουσα του Ευβοϊκού και μάλιστα ευχάριστη. Στην πόλη, τα καφέ προσφέρουν ηρεμία το απογευματάκι χαζεύοντας τα νερά να πηγαινοέρχονται και περισσότερο κέφι το βράδυ. Μας άρεσαν το «Πάνθεον» και το «Eclipse»,  αλλά και το καφέ στο Κάστρο, κάτω από τα δέντρα, που χαρίζει μια άλλη οπτική προς την πόλη. Αν πεινάσει κανείς, η «Ταράτσα» προσφέρει ποιοτική Ιταλική κουζίνα, ενώ για τους παραδοσιακούς ή βιαστικούς το σουβλάκι στην «Παλιά Γέφυρα» αξίζει. Και επειδή σε τέτοιες περιπτώσεις πέφτει και το ζάχαρο αμέσως μετά(…), ο επισκέπτης θα κάνει τον κόπο να περάσει απέναντι και να στρίψει στο δρόμο προς Κάστρο. Δεν θα στρίψει αριστερά αλλά συνεχίζοντας για λίγα μέτρα την ανηφόρα θα συναντήσει μια γραφική πλατεία. Το ζαχαροπλαστείο Φλαμίνγκο περιμένει απέναντι για «γλώσσα» και πολύ δυνατό παρφέ παγωτό, ανάμεσα σε πολλές άλλες λιχουδιές. Αν ο καιρός και ο χρόνος σας το επιτρέπει, μια βόλτα βορειότερα προς Αλυκές, Δροσιά για μια βουτιά θα σας αποζημιώσει. Εκτός αν προτιμάτε να πάρετε το δρόμο προς Ερέτρεια και να δοκιμάσετε τη θάλασσα στο Μπούρτζι ή το Λευκαντί. Αυτά σε πολύ κοντινή απόσταση από την πόλη.

Αυτό που είναι πραγματικά αξιόλογο είναι το παλιρροϊκό φαινόμενο  των νερών του Ευβοϊκού. Τα νερά αλλάζουν φορά κάθε 8 ώρες και στο μεσοδιάστημα παραμένουν ήρεμα για  8 λεπτά. Μάλιστα κάποιες φορές η ταχύτητά τους ξεπερνά τα 9 μίλια/ώρα. Σε κάποια από αυτά τα μεσοδιαστήματα ανοίγει η παλιά γέφυρα και τα σκάφη «τρέχουν» να περάσουν απέναντι. Αξίζει κανείς να πιεί τον καφέ του γύρω στις 8.30 το βράδυ και να απολαύσει το θέαμα αυτό. Σύμφωνα με τη wikipedia το φαινόμενο  «οφείλεται στη βαρυτική έλξη της Σελήνης αλλά και του Ήλιου πάνω στη Γη, καθώς και στην περιστροφή των ουράνιων σωμάτων αυτών». (http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CF%81%CF%81%CE%BF%CE%B9%CE%B1)

Η Χαλκίδα είναι μια πόλη που μπορεί να μας δώσει διαφορετικές εικόνες και λίγες καθαρές ανάσες μακριά από το «κλεινόν άστυ», αλλά ουσιαστικά πολύ κοντά. Κράνος λοιπόν, γάντια, μοτοτζάκετ, φωτογραφική, καλή διάθεση και ξεκινάς. Χωρίς προγραμματισμένη διαδρομή, GPS και λοιπά καλούδια. Ας χαθείς και λίγο. Εκεί είναι η ομορφιά…

Φωτογραφίες από την εκδρομή στη Χαλκίδα:

 

Ένα σύντομο video με την παλιά γέφυρα,  απόγευμα Παρασκευής :

http://www.youtube.com/watch?v=NdHpbpZt2Vw&feature=youtu.be

Δορυφορικός χάρτης της περιοχής:

http://www.servitoros.gr/map-evia-google/index.php

Harley – Davidson show στην Πλατεία Μιαούλη

Ήλθαν, τις είδαμε και απήλθαν…

Η πλατεία Μιαούλη είχε μια διαφορετική νότα το Σαββατόβραδο 25 Αυγούστου, καθώς περίπου 30 Harley – Davidson φόρεσαν τα καλά τους και στήθηκαν μπροστά στο Δημαρχείο. Δεν είχαμε παρά να τις…ζαχαρώσουμε και να γεμίσουμε το φιλμ. Ξεχωρίσαμε ιδιαίτερα την τρίτροχη που ήλθε από την … Αυστρία, αλλά και οι υπόλοιπες ήταν πανέμορφες. Σας παρουσιάζουμε μερικά από το μοντέλα που βρέθηκαν στο νησί μας.

Περισσότερα για τις Harley:

http://www.harley-davidson.com/el_GR/Content/Pages/home.html

Φωτογραφίες από την Πλατεία Μιαούλη:

Φωτογραφικό υλικό από την έκθεση ζωγραφικής του Ι. Ξενάκη

Βρεθήκαμε στην έκθεση του Ξενάκη όπου εκεί παρακολουθήσαμε το παιχνίδι του καλλιτέχνη με την ύλη πότε σε μια αφαιρετική και χειρονομιακή αποτύπωση και πότε σε οργανωμένες μορφές και τοπία. Πάντα με άρτια απόδοση των επιπέδων φωτός, όγκου και βάθους σε μια αινιγματική ατμόσφαιρα που προκαλείται από τη συνεχή παρουσία ενός κέντρου φυγής. Η έκθεση θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι τις 27 Αυγούστου στην αίθουσα Τέχνης «Ερμούπολη» στην Πλατεία Μιαούλη. Ώρες επίσκεψης: 11:00-14:00 και 19:00-22:30.

Ένας σύνδεσμος που μας έδωσε ο καλλιτέχνης για να δείτε έργα του:

http://www.syros.aegean.gr/users/ixen/artwork/art/My_Albums/My_Albums.html

Καλή επιτυχία από εμάς.

Δείτε φωτογραφικό υλικό από την έκθεση:

«Ευχαριστώ για τη φωτιά – Thank you for the light»

Η αναγνώριση δεν έρχεται πάντα στην ώρα της. Αντιθέτως, συνήθως αργεί, μερικές φορές τόσο πολύ, που ο δημιουργός ή πράτων μπορεί να έχει περάσει σε άλλους κόσμους…Στη χώρα μας ειδικά τα παραδείγματα είναι τόσα πολλά, που καλύτερα να μην αρχίσουμε να απαριθμούμε.

Ο Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ γεύτηκε λίγο και από τα δύο. Ναι μεν έλαβε αναγνώριση εν ζωή, παρόλο που η καρδιά του και ο έρωτάς του για το ποτό, την κράτησαν σύντομη. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους «μοντερνιστές» συγγραφείς του 20ου αιώνα, τυπικός εκπρόσωπος της λεγόμενης «χαμένης γενιάς» μαζί με το μεγάλο Έρνεστ Χέμινγουαιη. Μάλιστα το πιο δημοφιλές έργο του, «ο υπέροχος Γκάτσμπι», που εκδόθηκε το 1925, γνώρισε τεράστια επιτυχία.

Κι όμως αν και αναγνωρισμένος, τέσσερα χρόνια πριν το θάνατό του, στέλνει στο περιοδικό New Yorker ένα μικρό διήγημα 1177 λέξεων με τίτλο «Thank you for the Light». Το κείμενο όχι μόνο απορρίφθηκε, αλλά θεωρήθηκε ότι δεν το είχε γράψει ο ίδιος! Η απάντηση του περιοδικού:
«Φοβούμαστε ότι είναι εντελώς απίθανο να δημοσιευθεί αυτό το διήγημα του Φιτζέραλντ. Μας φαίνεται τόσο παράξενο και ασυνήθιστο για να το έχει γράψει αυτός και σίγουρα υπέρ το δέον φανταστικό. Θα δίναμε πολλά, βεβαίως, για να έχουμε στις σελίδες μας μια ιστορία του Σκοτ Φιτζέραλντ και ευελπιστούμε ότι θα μας στείλετε κάτι που θα φαίνεται πιο ταιριαστό. Ευχαριστούμε, σε κάθε περίπτωση, που το θέσατε υπ’ όψιν μας«…

Ίσως ένας σημαντικός λόγος για την τότε απόρριψη, να μην είναι αυτός που αναφέρει στην ανακοίνωσή του το περιοδικό, αλλά το γεγονός ότι η μια πρωταγωνίστρια εκ των δύο του διηγήματος είναι η …Παρθένος Μαρία! Σήμερα, 76 χρόνια μετά και μετά από κινήσεις της υπεύθυνης λογοτεχνίας του αμερικανικού περιοδικού Ντέμπρα Τρέισμαν, το New Yorker το δημοσίευσε στις 6 Αυγούστου. Το «Βήμα» το αναδημοσίευσε στις 12 του μήνα και μπορείτε να το διαβάσετε παρακάτω. Αξίζει ένα διάλειμμα και δεν θα πάρει πάνω από ένα τσιγάρο. Στην κυριολεξία…

Διαβάστε το διήγημα εδώ:

http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=470348

Περισσότερα για τον Σκοτ Φιτζέραλντ:

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CF%81%CE%AC%CE%BD%CF%83%CE%B9%CF%82_%CE%A3%CE%BA%CE%BF%CF%84_%CE%A6%CE%B9%CF%84%CE%B6%CE%AD%CF%81%CE%B1%CE%BB%CE%BD%CF%84

I am Greek and I want to go home…

Είναι παράξενο. Πολύ παράξενο. Το συναίσθημα που βιώνεις ως Έλληνας όταν μπαίνεις στα πιο δημοφιλή μουσεία άλλων χωρών και σου πλασάρουν ως έκθεμα τον πολιτισμό της ίδιας σου της χώρας… Το ένιωσα πριν κάμποσα χρόνια στο Λούβρο και πιο έντονα πέρυσι μπαίνοντας στην αίθουσα Parthenon Galleries του Βρετανικού Μουσείου. Το μεγαλύτερο μέρος – 56 από τους 97 σωζόμενους λίθους της ζωοφόρου του Παρθενώνα! –  στέκεται ψηλά απορημένο. Δεν μπορεί. Τί δουλειά έχουν αυτά τα μάρμαρα στο κέντρο του Λονδίνου; Ένιωσα λίγος, μικρός, εξαπατημένος. Ο «πονηρός» Βρετανός έχει ένα ειδικό σταντ με ένα κείμενο, το οποίο ο επισκέπτης μπορεί να πάρει μαζί και να διαβάσει για ποιό λόγο τα Ελγίνεια δεν βρίσκονται εκεί που ορίζει η ιστορία: Εν κατακλείδι, γιατί εκεί είναι πιο «ασφαλή» και μπορεί κανείς να τα θαυμάσει δωρεάν!  Έξυπνο και δυστυχώς εν μέρει αληθινό. Πριν λίγο καιρό κάποιοι «σήκωσαν» τη μισή Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα χωρίς να αντιληφθεί κανείς τίποτε (…) και όντως η επίσκεψη στα κρατικά μουσεία του Λονδίνου είναι δωρεάν… Αυτοί όμως δεν είναι λόγοι να κρατάς σε ομηρία και μάλιστα σε πλήρη εκμετάλλευση, εκθέματα ενός άλλου πολιτισμού, αγάλματα που πρέπει να τα λούζει ο ήλιος που τα γέννησε, που πρέπει να ξαναπάνε σπίτι τους.
Με ιδιαίτερη χαρά λοιπόν καλωσόρισα ένα πολύ καλοφτιαγμένο βίντεο, καρπό του ίδιου συναισθήματος ίσως, ενός Έλληνα φωτογράφου και καλλιτέχνη, του Άρη Καλογερόπουλου. Ο Άρης χρησιμοποίησε αυτόν το «θυμό» εποικοδομητικά και η δουλειά του κάνει ήδη το γύρο του κόσμου.  Οι kakobloggers στηρίζουν την προσπάθεια και θα προωθήσουν μέσω του blog οτιδήποτε έχει να κάνει με το «κίνημα» του Άρη.

Το κοντέρ έχει γράψει πάνω από 200 χρόνια, από τότε που ο Έλγιν χρησιμοποιώντας αθέμιτα μέσα, εξαπάτησε τους Τούρκους προεστώτες και αφαίρεσε πάνω από το μισό θησαυρό του Παρθενώνα… Οι Βρετανικές κυβερνήσεις που ακολούθησαν, απλά έθαψαν την απάτη. Γιατί αν τα Ελγίνεια, όπως και πολλά άλλα Ελληνικά εκθέματα επιστρέψουν στην Ελλάδα, το Βρετανικό Μουσείο θα χάσει πολλή από τη λάμψη του. Όμως the Parthenon Galleries belong to the Parthenon. Πού αλλού; Ας στηρίξουμε λοιπόν προσπάθειες όπως του Άρη Καλογερόπουλου. Αξίζουν το χρόνο μας. Και όπως χαρακτηριστικά αναφέρει το video:

You can steal a statue, but you cannot steal my origin…

Η σελίδα του Άρη Καλογερόπουλου:

http://www.iamgreek.gr/

Το ιστορικό της αφαίρεσης των Ελγινείων από την επίσημη ιστοσελίδα του Υπουργείου Πολιτισμού:

http://www.yppo.gr/4/marm/mindex5.jsp

Φωτογραφίες των kakobloggers από την «Ελληνική» αίθουσα 18 του Βρετανικού Μουσείου:

Έκθεση ζωγραφικής του Ιωάννη Ξενάκη

Ο Γιάννης Ξενάκης, διαδάσκων στο Τμήμα Μηχανικών Σχεδίασης Προϊόντων και Συστημάτων του Πανεπιστημίου Αιγαίου, εκθέτει από 18 έως 27 Αυγούστου 2012 στην Αίθουσα Τέχνης «Ερμούπολη» και μας προσκαλεί. Λίγα λόγια από τον καλλιτέχνη για την έκθεση και τα έργα του:

«Τα έργα που παρουσιάζονται την περίοδο αυτή χαρακτηρίζονται από την αδιάκοπη προσπάθεια να διερευνηθούν τρόποι ώστε να αποτυπωθούν σύνθετες αναπαραστάσεις που βρίσκουν την βάση τους στις συναισθηματικές μας εμπειρίες.
Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται για το σκοπό αυτό έχει αφορμή αλλά δεν στέκεται στην ρεαλιστική αποτύπωση, δίνοντας έτσι την δυνατότητα στο θεατή να σχηματίσει προσωπικές του αναπαραστάσεις. Έτσι, βασικός στόχος και πάλι γίνεται η βαθύτερη προσωπική ανάγνωση του έργου. Μια ανάγνωση, που ξεκινά από την αναγνώριση εικόνων που αφορούν τα προσωπικά μας βιώματα και επιδιώκει να οδηγεί σε συναισθήματα που κρύβουμε όλοι βαθιά μέσα μας.
Τα έργα απομακρύνονται από την αξία της παραστατικότητας δίνοντας όμως οδούς ανάγνωσης μέσα από συνθετικά στοιχεία που έχουν να κάνουν με οικείες μορφές όμοιες με αυτές που αναγνωρίζουμε στο ορατό μας περιβάλλον. Ο χώρος διαβάζεται σαν μια σύνθεση από πλάνα που αλληλοτέμνονται πάνω σε μια μονοδιάστατη επιφάνεια, ενώ οι φόρμες των αντικειμένων και των μορφών δεν είναι παρά αφορμές για τη σχηματοποίησή τους σε κυρίως αιχμηρά γεωμετρικά σχήματα και αφηρημένα χρωματικά επίπεδα στο σύνολο της σύνθεσης.
Τα περισσότερα έργα αυτού έχουν αφορμή τον ανθρώπινο πόνο και τη φθορά του σώματος. Άλλες φορές η αποτύπωσή τους είναι προφανής και άλλες μετουσιώνεται σε κηλίδες που μέσα τους εισχωρούν άλλες, εξυπηρετώντας τον κατακερματισμό της πραγματικότητας. Άλλες φορές τα έργα παρουσιάζουν μια συστηματική προτίμηση στο όνειρο παρά στην πραγματικότητα,  στο όραμα παρά στην παρατήρηση, στην έντονη και «πρωτόγονη» συγκίνηση και το συναίσθημα παρά στη νόηση, για το υποκείμενο παρά για το αντικείμενο, για την διαίσθηση παρά για την αντίληψη. Τα εξπρεσιονιστικά και τα ρομαντικά στοιχεία αυτά, ενώνονται με μια σουρεαλιστική διάθεση αποτύπωσης μιας σειράς από φανταστικά – αλληγορικά τοπία και μορφές, διατηρώντας την καταγραφή των αντιθέσεων.
Το εικαστικό μέσο είναι συνδυασμός υλικών όπως relief, χαρτιά, πανιά, γύψος, άμμος, τσιμέντα και υδροχρώματα.»
 Γιάννης Ξενάκης