«Ελεύθεροι κατακτημένοι» από τον Αλκίνοο Ιωαννίδη για την κρίση στην Κύπρο

ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στο schoolwave festival

ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στο schoolwave festival

Σε μια χρονική στιγμή όπου οι Κύπριοι βιώνουν ένα πρωτόγνωρο (μήπως όμως αναμενόμενο;) οικονομικό χάος στη Μεγαλόνησο, προκαλεί αίσθηση, η ειλικρινής τοποθέτηση ενός μεγάλου Κύπριου καλλιτέχνη, όπως ο ίδιος τη γνωστοποίησε χθες μέσα από την ιστοσελίδα του. Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, πέραν της καλλιτεχνικής του παρουσίας, έχει και στο παρελθόν χρησιμοποιήσει μια πένα, αλλά όχι αυτήν της κιθάρας του για να πάρει θέση σε επίκαιρα θέματα. Το ίδιο συνέβη και τώρα, με ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, αφού σύμφωνα με τη θέση του, αυτοί που έχουν πρωτίστως την ευθύνη για την κρίση στην Κύπρο, είναι οι ίδιοι οι συμπατριώτες του. Διαβάστε το άρθρο του:

http://www.alkinoos.gr/el/news.html

«Ζητώ μόνο το σώμα του γιού μου…»

Μερικές φορές τα λόγια είναι περιττά. Το πρόβλημα με τη λαθραία μεταφορά μεταναστών στην Ελλάδα είναι γνωστό. Το Αιγαίο έχει καταπιεί πολλά νιάτα, γεμάτα όνειρα στην προσπάθειά τους να τα κάνουν πραγματικότητα. Για πρώτη φορά σας παραθέτουμε ένα link αυτούσιο, καθότι κάθε σχόλιο είναι άτοπο. Ευχαριστούμε τη φίλη του blog Ε.Γ. για την προώθηση του συνδέσμου. Το video του πατέρα θα πρέπει να μας βάλει όλους σε σκέψεις.

http://www.aplotaria.gr/words-waves-strachini/

Ούγκο Τσάβες: το τέλος μιας άλλης αρχής

Πάντα πίστευα ότι οι μεγάλοι άντρες δεν είναι αυτοί που συγκεντρώνουν πολύ κόσμο και δημοσιότητα στο γάμο τους, αλλά στις…κηδείες τους… Ο Τσάβες απλά επιβεβαιώνει πανηγυρικά αυτή τη θέση, αν και σίγουρα δεν είχε ανάγκη την τελευταία τελετή για να το αποδείξει. Ήταν ένα γνήσιο λεοντάρι, όχι μόνο στο ζώδιο, αλλά και στην ψυχή. Έφυγε μάλλον γρήγορα (58 ετών) αφήνοντας εκκρεμότητες στη Λατινική Αμερική. Εκκρεμότητες που αν ο ίδιος παρέμενε εν ζωή, πιθανόν να άλλαζαν τον πολιτικό χάρτη σε αυτό το τόσο ευαίσθητο , αλλά και κοινωνικά ταλαιπωρημένο κομμάτι του πλανήτη.

chavez1

Είναι δύσκολο να αποφανθεί κανείς με δυό λέξεις για τον πολιτικό Τσάβες. Όμως και μόνο το γεγονός ότι είχε το θάρρος και το θράσος να υψώσει το ανάστημά του απέναντι στις Η.Π.Α., τον περνά αυτομάτως απέναντι, κοντά στον Τσε και στον εν ζωή επιστήθιο φίλο του Φιντέλ Κάστρο, ακόμη ίσως και στον Σιμόν Μπολιβάρ, τις ιδέες του οποίου ασπάστηκε με ευλάβια.  Πολλές φορές μίλησε έξω από τα δόντια για τις «πλάγιες» βλέψεις των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική και μάλιστα ήταν τόσο καυστικός και προσβλητικός, που κάποιοι στην Washington σίγουρα ένιωσαν ανακούφιση στο άκουσμα του θανάτου του. Η βαθιά του πίστη σε μια ενωμένη Λατινική Αμερική και Καραϊβική χωρίς καμία συμμετοχή των ΗΠΑ, όπως πολλοί Λατινοαμερικανοί ηγέτες επιθυμούσαν, δεν άρεσε καθόλου στο βορρά.

Σε ότι αφορά την ίδια του τη χώρα, το νόμισμα έχει δύο πλευρές. Η Βενεζουέλα δεν υπήρξε προτεινόμενος τουριστικός προορισμός, πόσο μάλλον σήμερα που η εγκληματικότητα, το ξέπλυμα χρήματος και η διαφθορά βρίσκονται στο κόκκινο. Άλλωστε ο Ούγκο, όντας λάτρης της εξουσίας, προσπάθησε – και πέτυχε συχνά – να μειώσει το κύρος των πολιτικών του αντιπάλων, ελέγχοντας τον τύπο αλλά και τη δικαιοσύνη. Θα αναρωτηθεί λοιπόν κανείς, γιατί όλη η χώρα βγήκε στους δρόμους να θρηνήσει για το χαμό του; Εδώ το νόμισμα γυρίζει πλευρά. Ο Τσάβες ήταν δηλωμένος εχθρός των ΗΠΑ και κατάφερε κατά τη διάρκεια της θητείας του, να απεγκλωβίσει τη Βενεζουέλα από την επιρροή των. Φρόντισε να συνάψει σχέσεις με την άλλη πλευρά (Κίνα, Κούβα) και σε μεγάλο βαθμό το πέτυχε. Αλλά και στο εσωτερικό, ήταν ο μόνος που πολέμησε το νούμερο ένα πρόβλημα εντός της χώρας, τη φτώχεια, μειώνοντας αισθητά τον πληθυσμό που ζούσε κάτω από τα όριά της. Παράλληλα, κρατικοποιώντας μεγάλες κερδοφόρες επιχειρήσεις, αύξησε τις κρατικές παροχές σε εκπαίδευση και υγεία δίνοντας ανάσα στο λαό του.

Δεν γνωρίζει κανείς πόσο σωστή είναι η απόφαση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας να ταριχεύσει τη σωρό του και να την «τοποθετήσει σε μουσείο για να διατηρηθεί ζωντανό το πνεύμα της σοσιαλιστικής επανάστασης», όπως είπε στενός συνεργάτης του. Το σίγουρο είναι ότι ο Ούγκο έφυγε αλλά θα μείνει στην ιστορία, ταριχευμένος ή μη.

hugo