H Greenpeace στη Σύρο

 

Greenpeace@Syros port

Greenpeace@Syros port

Καλημέρα από το Arctic Sunrise στην Ερμούπολη Σύρου! 🙂

Αν βρίσκεσαι στη Σύρο μέχρι και την Παρασκευή έχεις τη δυνατότητα να επισκεφθείς το πλοίο της Greenpeace, να σε ξεναγήσουμε στους χώρους του και να συμμετέχεις στην εκστρατεία που στηρίζει τους παράκτιους ψαράδες για ζωντανές θάλασσες. Φέρε τους φίλους και την οικογένειά σου!

Ώρες επισκέψεων:
Τετάρτη, 3/4: 10.00-13.00 & 16.00-19.00
Πέμπτη, 4/4: 10.00-13.00 & 16.00-19.00
Παρασκευή, 5/4: 10.00-17.00

 

Ανησυχία για τα αυτοάνοσα νοσήματα

Γράφω αυτό το άρθρο θέλοντας να εκθέσω μια προσωπική παρατήρηση και ανησυχία. Το θέμα του έχει να κάνει με τα αυτοάνοσα νοσήματα.
Χαρακτηριστικό της κατηγορίας αυτής είναι ότι το ανοσοποιητικό σύστημα ενός οργανισμού διαβάζει ως εχθρικά τα φυσιολογικά κύτταρα ή όργανα του ίδιου του οργανισμού και τους επιτίθεται. Δημιουργεί ο ίδιος μία πάθηση. Τα νοσήματα αυτά ανάλογα με το είδος τους προσβάλλουν το αίμα, το νευρικό σύστημα, το μυοσκελετικό σύστημα, το δέρμα κλπ. Μπορείτε να βρείτε περισσότερες πληροφορίες σε σχετικές ιστοσελίδες.
Ένα από τα δερματολογικά αυτοάνοσα νοσήματα είναι η λεύκη. Εκδηλώνεται με την εμφάνιση λευκών κηλίδων στο δέρμα που οφείλονται στο ότι τα κύτταρα που παράγουν μελανίνη σταματούν τη λειτουργία τους. Οι κηλίδες είναι εμφανείς.
Χρησιμοποιώ μέσα μαζικής μεταφοράς συχνά και το τελευταίο διάστημα πρόσεξα αρκετούς συνεπιβάτες μου να έχουν το νόσημα αυτό. Σκέφτηκα πως και άλλοι συνεπιβάτες θα έχουν ίσως νοσήματα τα οποία δεν είναι απαραίτητα ορατά. Αν αυξήθηκε ο αριθμός των ατόμων που πάσχουν από λεύκη, τότε θα έχει αυξηθεί και ο αριθμός των ατόμων που πάσχουν από άλλα αυτοάνοσα. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο  βρήκα ιστοσελίδες που έκαναν αναφορά σε κατακόρυφη αύξηση των αυτοάνοσων νοσημάτων. Σύμφωνα με τα όσα δηλώνονται στατιστικά, 1 στους 10 Ευρωπαίους πάσχουν από τέτοια νοσήματα ενώ στην Αμερική 1 στους 5.
Αν τα αίτιά τους οφείλονται κατά ένα ποσοστό σε κληρονομικότητα, στο ακατάλληλο περιβάλλον και την κακή ποιότητα διατροφής, νομίζω δικαιολογημένα δημιουργούνται τα ερωτήματα: «Τί τρώμε; Τί πίνουμε; Τί ανασαίνουμε;». Τί πίνω και τί τρώω περίπου μπορώ να το καταλάβω μέσω της γεύσης και της γευστικής εμπειρίας. Λαχανικά, φρούτα, που αν είναι βιολογικά στερούνται σε γεύστικότητα και σε βιταμίνες υποθέτω, αν δεν είναι βιολογικά (άρα με φυτοφάρμακα) έχουν μια γεύση που θυμίζει κάτι… Για το νερό, θα άξιζε κάποιος να του έκανε ανάλυση. Τί ανασαίνω; Κάτι ξέρω. Ή μήπως όχι;
Δεν ξέρω. Αγαπώ τον ουρανό και ζώντας στην πόλη έχω ανάγκη να κοιτάξω ψηλά για να δραπετεύσει η όρασή μου. Συχνά κι αυτόν δεν τον αναγνωρίζω.
Στην πορεία της αναζήτησης είδα αυτό το βίντεο. Αν και η προφορά της αμερικανικής γλώσσας με παραπέμπει σε σειρές που σου υποδεικνύουν το πότε θα γελάσεις ή τί είναι «sexy», εδώ δεν με απασχόλησε ο τρόπος αλλά το τί λέγεται. Σκέφτομαι πως ίσως είναι μία από τις πολύ καλά συντονισμένες πλύσεις εγκεφάλου που συνηθίζουν να κάνουν στον κόσμο. Ειλικρινά όμως όταν κοιτώ γύρω μου, όλα αυτά παραείναι συμβατά με την πραγματικότητα.

Σχετικό video:
http://www.youtube.com/watch?v=jMUKLE1WsgI&feature=youtu.be