Μοναστήρι Αγίου Αντωνίου στην Αριζόνα

Πολιτεία της Αριζόνα. Περίπου 2,5 φορές όσο η Ελλάδα. Μεγάλο μέρος της καλύπτεται από εκτάσεις ερήμου, που μπορεί να μην έχουν την ξηρασία και την άγονη μορφή της Σαχάρα, δεν εμποδίζουν όμως το θερμόμετρο να φτάσει τους 32 βαθμούς Κελσίου το χειμώνα και τη Wikipedia να μετρά μόνο 0.32% νερό στην επιφάνειά της. Με μια μικρή εξαίρεση. Μια πράσινη δροσερή κουκίδα 432 στρεμμάτων γεμάτη φοίνικες, τρεχούμενα νερά και…μοναστήρια: το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου.

Όταν ο γέροντας Εφραίμ της Αμερικής έψαχνε χώρο για να ξεκινήσει αυτό το μοναστήρι, έχασε όπως λέγεται το δρόμο, αλλά μάλλον του βγήκε σε καλό, καθότι το σημείο όπου τυχαία είχε φτάσει τον ενθουσίασε. Έξι μοναχοί λοιπόν μέσα στο 1995 ξεκίνησαν το δύσκολο έργο να χτίσουν το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου στη μέση του πουθενά και να δημιουργήσουν μια αληθινή υλική και ψυχική όαση μέσα στην έρημο. Μένοντας στην αρχή σε τροχόσπιτα, μετέφεραν ήδη μεγάλα δένδρα, όπως κάκτους και φοίνικες, έχτισαν πλακόστρωτα, ξενώνες μοναστήρια. Σήμερα η περιοχή αριθμεί – πέρα από την κεντρική εκκλησία – τα μοναστήρια του Αγίου Παντελεήμωνα, Νικολάου, Γεωργίου, Δημητρίου, Σεραφείμ και Ιωάννη του Βαπτιστή. Επίσης υπάρχουν επτά ξενώνες που μπορούν να φιλοξενήσουν 500 άτομα. Οι 40 μοναχοί και μοναχές που διαμένουν εκεί, πέρα από τη φιλοξενία των επισκεπτών, φροντίζουν τους κήπους, τους αμπελώνες, εκδίδουν βιβλία και κατασκευάζουν ξυλόγλυπτα.

Οι kakobloggers θέλουν να ευχαριστήσουν θερμά το φίλο του blog Ιωάννη-Πρόδρομο Κ. γιατί μοιράστηκε τις εμπειρίες αυτού του ταξιδιού με εμάς και μας παραχώρησε ευγενικά το φωτογραφικό υλικό που ακολουθεί.

Η ιστοσελίδα του Μοναστηριού:

http://www.stanthonysmonastery.org/index.php

Μοτοεξόρμηση: Χαλκίδα

Βρίσκεται πολύ κοντά. Μάλιστα σε ώρες και μέρες αιχμής της Αθήνας είναι πολύ πιο εύκολο από την Κηφισιά ή το Νέο Ηράκλειο να πας εκεί για καφέ, παρά να κατέβεις Πειραιά. Ειδικά με μοτοσικλέτα είναι μια πολύ όμορφη βόλτα, ότι πρέπει για να ξεμουδιάσει ο αναβάτης και να «αδειάσει»  η μοτό από το μπούκωμα της Πατησίων. Τα 80 περίπου χιλιόμετρα Εθνικής οδού χωρίς πολλές στροφές είναι ότι πρέπει.

Η πόλη έχει πολλά να προσφέρει, όσο και οι κοντινές «εξοχές» της.  Σε μιάμιση μέρα παραμονής, εννοείται πως δεν τα προλάβαμε όλα, πήραμε όμως μια γεύση από την πρωτεύουσα του Ευβοϊκού και μάλιστα ευχάριστη. Στην πόλη, τα καφέ προσφέρουν ηρεμία το απογευματάκι χαζεύοντας τα νερά να πηγαινοέρχονται και περισσότερο κέφι το βράδυ. Μας άρεσαν το «Πάνθεον» και το «Eclipse»,  αλλά και το καφέ στο Κάστρο, κάτω από τα δέντρα, που χαρίζει μια άλλη οπτική προς την πόλη. Αν πεινάσει κανείς, η «Ταράτσα» προσφέρει ποιοτική Ιταλική κουζίνα, ενώ για τους παραδοσιακούς ή βιαστικούς το σουβλάκι στην «Παλιά Γέφυρα» αξίζει. Και επειδή σε τέτοιες περιπτώσεις πέφτει και το ζάχαρο αμέσως μετά(…), ο επισκέπτης θα κάνει τον κόπο να περάσει απέναντι και να στρίψει στο δρόμο προς Κάστρο. Δεν θα στρίψει αριστερά αλλά συνεχίζοντας για λίγα μέτρα την ανηφόρα θα συναντήσει μια γραφική πλατεία. Το ζαχαροπλαστείο Φλαμίνγκο περιμένει απέναντι για «γλώσσα» και πολύ δυνατό παρφέ παγωτό, ανάμεσα σε πολλές άλλες λιχουδιές. Αν ο καιρός και ο χρόνος σας το επιτρέπει, μια βόλτα βορειότερα προς Αλυκές, Δροσιά για μια βουτιά θα σας αποζημιώσει. Εκτός αν προτιμάτε να πάρετε το δρόμο προς Ερέτρεια και να δοκιμάσετε τη θάλασσα στο Μπούρτζι ή το Λευκαντί. Αυτά σε πολύ κοντινή απόσταση από την πόλη.

Αυτό που είναι πραγματικά αξιόλογο είναι το παλιρροϊκό φαινόμενο  των νερών του Ευβοϊκού. Τα νερά αλλάζουν φορά κάθε 8 ώρες και στο μεσοδιάστημα παραμένουν ήρεμα για  8 λεπτά. Μάλιστα κάποιες φορές η ταχύτητά τους ξεπερνά τα 9 μίλια/ώρα. Σε κάποια από αυτά τα μεσοδιαστήματα ανοίγει η παλιά γέφυρα και τα σκάφη «τρέχουν» να περάσουν απέναντι. Αξίζει κανείς να πιεί τον καφέ του γύρω στις 8.30 το βράδυ και να απολαύσει το θέαμα αυτό. Σύμφωνα με τη wikipedia το φαινόμενο  «οφείλεται στη βαρυτική έλξη της Σελήνης αλλά και του Ήλιου πάνω στη Γη, καθώς και στην περιστροφή των ουράνιων σωμάτων αυτών». (http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CF%81%CF%81%CE%BF%CE%B9%CE%B1)

Η Χαλκίδα είναι μια πόλη που μπορεί να μας δώσει διαφορετικές εικόνες και λίγες καθαρές ανάσες μακριά από το «κλεινόν άστυ», αλλά ουσιαστικά πολύ κοντά. Κράνος λοιπόν, γάντια, μοτοτζάκετ, φωτογραφική, καλή διάθεση και ξεκινάς. Χωρίς προγραμματισμένη διαδρομή, GPS και λοιπά καλούδια. Ας χαθείς και λίγο. Εκεί είναι η ομορφιά…

Φωτογραφίες από την εκδρομή στη Χαλκίδα:

 

Ένα σύντομο video με την παλιά γέφυρα,  απόγευμα Παρασκευής :

http://www.youtube.com/watch?v=NdHpbpZt2Vw&feature=youtu.be

Δορυφορικός χάρτης της περιοχής:

http://www.servitoros.gr/map-evia-google/index.php

Μοτοεξόρμηση στην Τήνο

Τελικά οι Κυκλάδες είναι μια χούφτα διαμάντια, τα οποία λόγω των μικρών μεταξύ τους αποστάσεων, μπορεί εύκολα να ανακαλύψει κανείς. Δεν χρειάζεται και ιδιαίτερος εξοπλισμός.Όχημα – κατά προτίμηση μοτοσικλέτα – καλή διάθεση, ένας καλός χάρτης, νερό και φωτογραφική. Και η περιπέτεια είναι μπροστά σου.

Πολλοί ακούγοντας το όνομα, σκέφτονται τη Μεγαλόχαρη. Είναι όμως έτσι; Μάλλον όχι. Η ημερήσια εξόρμηση των kakobloggers στην Τήνο ξεσκέπασε ένα κυκλαδίτικο νησί, που έχει πολλές ομορφιές να δείξει, πέρα από το προσκύνημα στην Παναγία.Το ταξίδι είχε όντως πρώτο σταθμό την Παναγία, καθότι βρίσκεται στο δρόμο για τον περιφερειακό. Μεγαλόπρεπο κτίσμα, φορτωμένο εντός από τάματα πιστών. Αν σκοπεύει κανείς να διανυκτερεύσει στην Τήνο, καλό θα είναι να την επισκεφθεί μετά τις 4 το απόγευμα, όπου τα πλοία προς Ραφήνα και Πειραιά έχουν μαζέψει τους ημερήσιους προσκυνητές και έχουν αφήσει το νησί σε μια απότομη μοναξιά. Διαφορετικά, ας μην περιμένει ιδιαίτερη κατάνυξη. Η ουρά στην είσοδο δεν επιτρέπει κάτι τέτοιο…Μια ματιά στον ισόγειο χώρο αξίζει τον κόπο. Ένα μικρό δωμάτιο φιλοξενεί μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του νησιού. Μια μικρογραφία του καταδρομικού «Έλλη» και ένα κομμάτι από το θραύσμα της τορπίλης (φωτό) που βύθισε το πλοίο μέσα στο λιμάνι της Τήνου στις 15 Αυγούστου 1940, τραβούν το βλέμμα του επισκέπτη.

Έξοδος στον περιφερειακό και πρώτη επαφή με…τον απίστευτο αέρα που κατεβαίνει από το Εξώμβουργο, το υψηλότερο σημείο του νησιού. Ο Όλυμπος των Κυκλάδων στέκεται αγέρωχα μπροστά μας, επιβλητικός. Πέρασμα από τα γραφικά «Δυό Χωριά» και στροφή προς την πανέμορφη βοτσαλωτή παραλία της Λυχναφτιάς. Πεντακάθαρα νερά, η ζελατίνα του κράνους σηκώνεται, τα μάτια γεμίζουν Αιγαίο.

Πίσω πάλι. Προορισμός ο Βωλάξ, ένα χωριό που το έσκασε από κάποιο Γουέστερν φιλμ για να σκαρφαλώσει στα εσώψυχα της Τήνου. Παράξενοι βράχοι, εντελώς διαφορετικό τοπίο από το υπόλοιπο του νησιού, άγρια ομορφιά. Το σούρουπο εδώ πρέπει να είναι μαγεία. Δεν υπάρχει όμως πολύς χρόνος, η εκδρομή είναι ημερήσια. Πίσω στον περιφερειακό και στη μάχη με τον…αέρα αλλά και το κρύο! Κι όμως, τέλος Ιουλίου, μέρα μεσημέρι και το ταπεινό πέρασμα με μοτοσικλέτα από τους πρόποδες του Εξώμβουργου απαιτεί μπουφάν! Η άσφαλτος αλλάζει  χρώματα από τις σκιές των σύννεφων που τρέχουν δαιμονισμένα και που νιώθω να αγγίζω πια έχοντας φτάσει στο ψηλότερο σημείο του νησιού.

Κατηφορίζω. Η Suzuki μου ξεκουράζεται και αυτή στο δρόμο για Κολυμπήθρες. Πανέμορφη «διπλή» παραλία. Μια για τους επίδοξους surfers και μια οργανωμένη για χαλάρωση. Στην άκρη της πρώτης το νερό μπαίνει προς τα μέσα και οι πάπιες το εκτιμούν αυτό ανάλογα (φωτό).

Επόμενος σταθμός μετά από αρκετά χιλιόμετρα και έχοντας συναντήσει μερικούς από τους ονομαστούς περιστεριώνες του νησιού ο Πάνορμος. Εντυπωσιακό το γεγονός ότι κάποιοι μεγάλοι περιστεριώνες είναι κατοικίες! Αξίζουν συγχαρητήρια στους ντόπιους που κρατάνε μεταξύ άλλων και αυτή την παράδοση. Το λιμανάκι του Πάνορμου, πάλι δίνει διαφορετικές νότες στην παρτιτούρα του νησιού. Κάτι από Νάουσα, λίγο από Άνδρο, όπως και νάχει, αξίζει μια στάση για καφέ ή φαγητό στα παραλιακά ταβερνάκια. Αν είναι ώρα για θάλασσα, προχωρήστε λίγο ακόμη προς τα δεξιά του όρμου. Η παραλία Ρόχαρη θα σας αποζημιώσει πλήρως και εκτός από τα πεντακάθαρα νερά της, θα σας προσφέρει τη σκιά από τα αλμυρίκια της.

Αρχίζει η επιστροφή προς τη «Χώρα» περνώντας πρώτα από τον Πύργο, ένα χωριό όπου μια άλλη Τηνιακή παράδοση, αυτή της μαρμαροτεχνίας, κυριαρχεί. Υπάρχει και η ανάλογη «σχολή Καλών Τεχνών». Αξίζει μια στάση στο καφενεδάκι στο κέντρο το χωριού, κάτω από τον ίσκιο του δέντρου και ανάμεσα στους ντόπιους. Φεύγοντας από Πύργο θα συναντήσουμε τα Υστέρνια και χαζεύοντας προς τη θάλασσα, βλέπει κανείς τον όρμο Υστερνίων. Αν έχετε χρόνο, κατεβείτε μέχρι εκεί. Τα ταβερνάκια και το γαλάζιο με τη Σύρο απέναντι είναι σημαντικός λόγος. Ακόμη 20 χιλιόμετρα περίπου για το λιμάνι, αλλά θα στρίψουμε λίγο πριν στα Κιόνια για να δούμε την όμορφη παραλία δεξιά και τον αρχαιολογικό χώρο αριστερά. Δεν βρίσκεις και πολλά μέρη στον κόσμο να σου προσφέρουν και τα δύο τόσο κοντά… Ο αρχαιολογικός χώρος του αρχαίου ναού είναι αφιερωμένος στον Ποσειδώνα και τη γυναίκα του, την Αμφιτρίτη. Η παράδοση λέει πως στην αρχαιότητα η Τήνος ήταν γεμάτη από φίδια, γι’ αυτό ονομαζόταν Οφιούσα. Από αυτά την απάλλαξε ο Ποσειδώνας, και οι αρχαίοι Τηνιακοί έχτισαν, ευχαριστώντας τον, αυτόν τον ναό αφιερωμένο στο θεό της θάλασσας.

Η ημερήσια εκδρομή στο νησί τελειώνει με μια επιβράβευση ενός παγωμένου καφέ (και τσιγάρου) στο νέο Λιμάνι. Είναι πράγματι περίεργο το πόσο εύκολα μπορούμε να γεμίσουμε τη ζωή μας εικόνες. Η Τήνος μας άρεσε. Εναλλαγή τοπίου, φυσικές ομορφιές, παραλία και βουνό, περιστεριώνες, εκκλησάκια στη μέση του πουθενά, όπως ο Άη Γιάννης ο κολυμβητής στο δρόμο για Λυχναφτιά, 46 χωριά (!) που περιμένουν υπομονετικά τον «άλλο» επισκέπτη που αρνείται τη νύχτα της Μυκόνου και ψάχνει τις αληθινές Κυκλάδες. Μια μέρα στο νησί δεν φτάνει, άλλωστε όπως θα διαβάσει ο γνώστης του νησιού, κάποια μέρη δεν προλάβαμε να τα δούμε (Αη Γιάννης Πόρτο, Λιβάδα, Πλατύ Γιαλός). Όμως πήραμε μια ζωντανή γεύση από το νησί. Μέχρι την επόμενη εξόρμηση. Εκεί και αλλού.

Φωτογραφίες: